Πρέπει να κάνετε ουρά για να παραγγείλετε φαγητό και πιθανότατα περιμένατε περίπου 15 με 20 λεπτά εκείνη την ημέρα, αλλά όταν ήρθε η ώρα για φαγητό, ένιωσα ότι όλη η αναμονή άξιζε τον κόπο. Το καλαμάκι θεωρώ πως δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, ήταν "στεγνό", χωρίς κάποια ιδιαίτερη γεύση και η όποια γεύση προερχόταν από τα μπαχαρικά και το γιαούρτι. Υπερεκτιμημένος ο νέος Κώστας γιατί όσοι έχουμε φάει από το παλιό μαγαζί μπορούμε να καταλάβουμε τη διαφορά.

The Ellinikon Sports Park: Μια πρώτη, ζωντανή γεύση από την ανοιχτή πόλη του μέλλοντος

Είναι κάθε βράδυ fully booked το γαστρομαγειρείο που άνοιξε μέσα στον Αύγουστο η Μαρίνα Χρονά. Λίγα σκαλιά ακόμη κι είσαι στο εστιατόριο, που πέρα από την πανοραμική θέα έχει ένα ακόμη δυνατό χαρτί, μαγειρικό αυτό. Ανάμεσα τους και δύο ζαχαροπλαστικά σενάρια για τους γλυκατζήδες.

Ο Κορυδαλλός τρώει σουβλάκια με μυστική σάλτσα από το 1970

Το μενού για τα γλυκά έχει επιμεληθεί ζαχαροπλάστης Γιώργος Χατζηπαναγιώτης. Στην κουζίνα βρίσκεται ο σεφ Γιώργος Μποϊδάνης, ο οποίος ετοιμάζει ελληνικά πιάτα με έμφαση στην ποιοτική πρώτη ύλη. Το περιβάλλον, το οποίο που έχει κάτι από 60’s-70’s, μαζί με τις μεταλλικές αψίδες θυμίζουν λίγο τις αθηναϊκές στοές, σιγοντάρει αυτή την επιστροφή.

«Ποιος τραγουδάει εκεί πέρα;»

• Τα κρέατα που σερβίρονται είναι ντόπια, από ζώα που το κρέας τους νοστιμίζεται από την αρμύρα της θάλασσας.
• Καμιά φορά γίνομαι και βαρετός από το πολύ πείραγμα, το πολύ γέλιο, μερικοί έχουν τα βάσανά τους και μου έχουν κάνει την παρατήρηση.
• Προσωπικά, είναι το αγαπημένο μου τοπικό εστιατόριο, τρώω όρθιος έξω ή μέσα και εξαντλούμαι γρήγορα.
• Εκεί είναι όλη η ιστορία μαζί με την αλλαδωτη πιτα το πιπέρι και το κρεμμύδι.
• Το φαγητό είναι απόλαυση, πρέπει να έχει χαμόγελο.Εγώ ήμουνα τυχερός.

Μια αλάδωτη πιτούλα, δέχεται το ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι, κατόπιν το κρέας καλαμάκι χοιρινό χωρίς ίχνος λίπους ή μπιφτεκάκι μοσχαρίσιο, ακολουθεί το γιαούρτι, ο μαϊντανός, η ντομάτα, το αλάτι, το πιπέρι και το καυτερό. Πάντα μου έκαναν εντύπωση τα μαγαζιά που άνοιγαν μόνο μέχρι το μεσημέρι. Ο Κώστας δεν βάζει μέσα ούτε τζατζίκι (“το σκόρδο καλύπτει τις άλλες γεύσεις”), ούτε πατάτες, παρά μόνο ντομάτα, κρεμμύδι, κόκκινο πιπέρι και γιαούρτι. Φημισμένο εστιατόριο ταβέρνα της Νέας Κηφισιάς, για όποιον θέλει να γευθεί από πατσά μέχρι κοψίδια. Εσείς δεν έχετε να αποφασίσετε παρά ανάμεσα σε κρέας και ψάρι, καθότι και τα δύο εδώ αξίζουν την επίσκεψη. Ένα μαγαζί που θεωρείται ορόσημο και είναι παγκοσμίως γνωστό ως η καφετέρια και εστιατόριο που προσφέρει πανοραμική θέα στον ιερό βράχο της Ακρόπολης και στο Ωδείο του Ηρώδου του …

Σακούλες κάτω από τα μάτια: Μπορείς να τις αντιμετωπίσεις με πεπτίδια;

Πολύ ωραίος,ζεστός χώρος! Ποικιλία πιάτων, πολύ νόστιμο φαγητό, ευγενικό το προσωπικό, καθαροί οι χώροι, λίγο τσιμπημένες οι τιμές. Τίμιο μαγαζί, ποιότητα γευσημ εξυπερέτηση και πολύ καλές τιμές Δυνατό χαρτί οι εκλεκτές πρώτες ύλες, από φρέσκο ψάρι μέχρι κρεατικά και λαχανικά από την περιοχή, τις οποίες απολαμβάνουμε σε παραδοσιακά μαγειρευτά, ψητά ή και σε πιο πειραγμένες βερσιόν. Μέσα σε μια όμορφη αυλή με δέντρα και έναν εσωτερικό χώρο μινιμαλιστικής αισθητικής με χαμηλό φωτισμό, υπάρχει το Villa Grigio 46, ένας ιδανικός προορισμός για μια βραδινή έξοδο.

(Μεταφρασμένο) Αξίζει την ουρά! Αλλά για το γούστο μου είναι πολύ καλό, για άλλους μπορεί να φαίνεται πολύ αλμυρό. Και τα δύο είναι εξωτικά street food με άρωμα φρέσκου κόλιανδρου, λίγα λαχανικά, σάλτσα γιαουρτιού, αλάτι πασπαλισμένο στα ψητά σουβλάκια και την πικάντικη κόκκινη σκόνη (!). Για το σουβλάκι, παρήγγειλα ένα χοιρινό και ένα μοσχάρι, αλλά το μοσχάρι ένιωσα πιο νόστιμο γιατί είχε την υφή ενός μπιφτέκι χάμπουργκερ. (Μεταφρασμένο) Στην ουρά σε ένα μέρος που δεν ξέρεις τι να διαβάσεις, σουβλάκι με ένα ποτήρι ρακή. Απίστευτο κρέας πεντακάθαρο!

Δεν θύμιζε σουβλάκι από παλιά σε αντίθεση με άλλα μαγαζιά που έχω δοκιμάσει και το θυμίζουν όντως.. Μακράν το καλύτερο σουβλάκι,μαζί με τον Κώστα στην Αγία Ειρήνη τα καλύτερα του κέντρου. Μπορεί εμάς να μην μας ενόχλησε ο καπνός αλλά δεν παύει αφού έχει έξω τραπέζια οι καπνιστές να κάθονται έξω και όχι μέσα

Το προσωπικό είναι πολύ ευγενικό, με γνώση των πιάτων στο μενού. Πολύ προσεγμένο και καθαρό μαγαζί με ανοιχτή κουζίνα. Ο χώρος πολύ όμορφος. Γνωστοί και επώνυμοι πολλοί ανώνυμοι όλοι μαζί μία παρέα όλοι ίσοι ίδια μεταχείριση. Στις λύπες, στις χαρές, στους κόπους συμμετέχουν όλοι. Χειροποίητη τυροκαυτερή με γιαούρτι, φέτα, καυτερή κόκκινη πιπεριά, λάδι, σκόρδο, ξύδι.

Του είχε πει ότι θα αναλάβω όταν τελείωσω τον στρατό. Ο εγγονός Κώστας μπήκε στη δουλειά το “96-97, βοηθώντας αρχικά” και από το 2003 ανέλαβε πλήρως το μαγαζί. “Πρώτα μάθε αυτό και μετά όλα τα άλλα” συμπληρώνει, πριν ξετυλίξει την ιστορία της 64χρονης παράδοσης του μαγαζιού. “Αυτό που έμαθε πρώτο πρώτο ο παππούς μου” μου λέει ο Κώστας δείχνοντας ένα μικρό τσιμπιδάκι με το οποίο πιάνει τα χρήματα και δίνει ρέστα.

Παραδοσιακό παλαιό μικρό σουβλάκι μόνο ποιότητα μέσα και όχι το τεράστιο γεμάτο σαβούρα. Όποιος γράφει αρνητικές κριτικές είναι εστιατορια παιανια επειδή έχει συνηθίσει να τρώει τους καρκίνους και το mega gyro που του έχουν πασάρει. Και αν έχω φάει σουβλάκι και σουβλάκι στην ζωή μου, αλλά……αυτόν τον ΘΕΟ που έφαγα σήμερα για πρώτη φορά στην ζωή μου, ακύρωσε όλα τα προηγούμενα!!!! Πολύ μπαχαρικό μέσα ( για γερά στομάχια) και τίποτα το ιδιαιτερο. Πολύ ουρά και προσμονή για σουβλάκι με μπιφτέκι που είναι και η σπεσιαλιτέ. Πολύ φιλική εξυπηρέτηση και άξιο θαυμασμού το γεγονός πως έχει βγεί τόση δουλειά από έναν τόσο μικρό χώρο.